Εργοθεραπείας @ Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Καλησπερα σε ολους
Ειμαι κοπελα λιγο πριν τα 20 και θελω να εξομολογηθω οσα νιωθω
Θελω να κανω τοσα πραγματα για να βελτιωσω τη ζωη μου αλλα καταληγω να μην κανω τιποτα. Μονη διεξοδος μου ειναι το φαγητο. Δε θελω να βγαινω απο το σπιτι ουτε για το να παω στη σχολη. Νιωθω πολυ συχνα ταση για εμετο και ακομα πιο συχνα να πνιγομαι. Ειμαι σε περιοδο που ολα παραπαιουν και εγω απλα στεκομαι να βλεπω τα γκρεμισμενα μου. Δεν ειμαι ατομο που τα παραταει αλλα δε νιωθω οτι εχω τη δυναμη να κανω κατι. Ολο αυτο εχει ξεκινησει με διαλλειματα απο το 2017 λιγο πριν εως οτου φτανει στο σημερα στο πως το βιωνω σημερα.
Ειμαι το μεγαλυτερο μερος της μερας στεναχωρημενη αν και δε φαινεται ευτυχως.
Θελω να κοιμαμαι,πολυ. Στο α εξαμηνο χαλαρωσα τους ρυθμους μου ελπιζοντας να παρω δυναμεις αλλα ματαια. Ειμαι χειροτερα τωρα.
Ζω με την οικογενεια μου σε σπιτι και με αρομα που μισω...Συνεχεις απογοητευομαι το οτι αδυνατω να ξεφυγω απο τη πατρικη μου οικογενεια μου εχει κοψει τα φτερα. Τωρα ειναι κομμενο και το ρευμα.
Τελειωνουν οι λεξεις εχω τοσα να πω..
Καθε λυση την εχω εξαντλησει,βιωσατε κατι παρομοιο αραγε & πως βγηκατε απο αυτο;


[2019-04-17 17:19:06]